Παρασκευή, 25 Μαΐου 2018

We can freeze this moment, under this suicidal stolen {-he-} art


Σκαλώσα κι
Ονειρεύτηκα ένα αύριο
Ένα ίσως,
έναν αβέβαιο μορφασμό οικειότητας και ατόφιας τρυφερότητας
Μεσ'τον πανικό ξέχασα κι πως σε λένε
Μα μη σε νοιάζει, εγώ η ίδια έχω ξεχάσει χρόνια το δικό μου
Τρέφομαι μόνο με ό, τι βρήκα από παλαιότερες ζωές
Που έζησα, εκεί πάνω στην οροφή των
σκέψεων, σαν από χθεσινά μελλοντικά πλάσματα πότε της γης πότε του παραδείσου επί γης.

 Έδωσα το όνομα σου που δεν θυμόμουν
 ‎σε φλεγόμενους πλανήτες που πέφταν ταυτόχρονα από δύο σημεία της γης
 ‎Και χαιρόμουν με την ανακάλυψη αυτή, Θα σου την έλεγα και θα με καθησύχαζες με ένα φιλί στο μέτωπο, μα εγώ θα έλεγα αλήθεια. Αλήθεια. Είδα τη ματιά σου να φέγγει σε ένα πεφταστέρι
 ‎κι δεν με πίστεψες.
 ‎ Πώς να σου το πω, ποιός ο λόγος εαν δεν τα καταφέρω πιστευτή να γίνω
 ‎για κάτι που πιστεύω.
Μην με ρίχνεις από τα σύννεφα στην γη,
άσε με να φοράω τα γυαλιά σου. _

  λίνα βέιν. 


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου