Τετάρτη, 30 Μαΐου 2018

η φλέβα στα μάτια_1222



Το "δεν θέλω τα χέρια μου να χάσω "
είναι ποίημα του Θ.Ανεστόπουλου
 bibliothēque σεπτέμβριος 2015.


Κι από τα μάτια έτρεχε φως
άπλετο αυτόφωτης πηγής φως
μήτε περίσσειο μήτε λιγοστό
Τόσο όσο
Όσο έπρεπε για να οξυγονωθούν τα μάτια
ξανά από την αρχή του κόσμου
κι ύστερα στο τέλος του .

" Δεν θέλω τα χέρια μου να χάσω,
την ομορφιά θα την θυμάμαι , ας είναι τα μάτια"
σιγοψυθίριζε αργά μέχρι που όλα ροδαλά έγιναν.
~ ουτοπικά , και θυμάμαι πως κ πως επιζητούσα
κάθε σου προσμονή
να αντικατοπτρίζεται στο τζάμι εκεί
Όλα θολά , εαν δεν ξέρεις που να ψάξεις την
απαραίτητα κατάλληλη στιγμή.

Όλα θολά , μα η δυνατότητα με
κάνει να ελπίζω.



λίνα βέιν


9 σχόλια:

  1. Ωραίο ποίημα, μπράβο στον μίστερ Ανεστόπουλο.
    Καλό καλοκαίρι να 'χουμε.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  2. ^__^ (το δικό μου ή του Θ.Αν ; )

    πσ.( σε ρωτάω λόγω της ώρας , του καλοκαιριού ,του μαζούτ που καίω ..τέσπα.)
    Τί κάάνειςς?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  3. Α, κάτσε, νόμιζα ότι ανέρτησες το ποίημά του απλά. Δικό σου είναι αυτό?! Ε τότε τα μπράβο σ' εσένα!
    Καλά είμαι, απολαμβάνω τις πρώτες μέρες του καλοκαιριού που ακόμα δεν έχουν έρθει οι μεγάλες οι ζέστες.. Έκανα κάτι ψευτο-δουλίτσες από 'δω και από 'κει, ασχολούμαι και με το επιτραπέζιο ταυτόχρονα -δεν έχω ξεμπερδέψει ακόμα- και κατάφερα πρόσφατα να πάρω και 1 χρόνο αναβολή απ' το στρατό. Αυτά χοντρικά. Εσύ?

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  4. από του ανεστόπουλου χρησιμοποίησα μόνο την μία γραμμή -την οποία είχε κι ως τίτλο- για το δικό μου, θα στο βρω και θα στο γράψω.
    Aλήθεια;! Θα ήθελα να το δω *.* ^_^

    Λίγο άκυρο και άκαιρο, συνάντησα μία φίλη από την σχολή σε ένα λεωφορείο την ώρα που κατέβαινε σε στάση- λοιπόν , υπήρχε μία αναμονή μέχρι να κλείσουν οι πόρτες
    και ως τότε μιλούσαμε , κ εκεί που της έλεγα πως πέρασα τον χειμώνα συνοπτικά(είπαμε είχε αναμονή) .. ακούγεται ένα "σκέφτομαι να μπω στην συντήρηση και κλείνουν οι πόρτες"
    Η αλήθεια είναι οτι χρειαζόταν / χρειάζομαι (;) μία συντήρηση ένα καινούργιο ανεμιστιράκι , ένα update βρε αδερφέ .. Είχε φάση , και γενικά εκείνον τον μήνα είχα πει αρκετ'ες ατάκες .
    Κάπου εκεί με βρίσκεις κ εσύ.
    Πέρασα κ ένα πατατράκ λίγο με τα γατιά μου..'εκλαιγα,δεν με άντεχα
    Τα ψυχοσωματικά μου, κι αυτά καλά είναι , οπως είναι δλδ , τα τελευταία 4/5 χρόνια, τον χειμώνα ήμουν σαν ζόμπι , χωρίς το σαν - κι αυτό το λέω πρωτίστως από εξωτερικής εμφάνισης .
    Γεννημένη για ταινία του Τιμ μπάρτον με φυσικό μακιγιάζ - Τραβάω φωτογραφίες , γτ ειδάλλως δεν θα με πιστεύω ούτε εγώ σε βάθος χρόνου.
    Οι μισοί νόμιζαν οτι έπαιζα ξύλο , οι άλλοι μισοί ξέραν οτι είμαι ζόμπι (έχω δει σχεδόν όλες τις ταινίες με ζομπι για να δω πως φαίνομαι στον έξω κόσμο)
    η μισή κόκκινη η μίση άσπρη από την κορφή μέχρι τα νύχια - λες και βγήκα από μυθιστόρημα επιστημ φαντασίας , Σου λέω Χάρμα Οφθαλμών.
    Κάποια στιγμή παίζει να ήμουν κι απο μέσα ,
    έδινα κατατακτήριες μεσ τον δεκέμβρη. Ευτυχώς πήραν παράταση, γτ θα κοβόμουν από το ελέυθερο σχέδιο -το οποίο δεν είχα κάνει ποτέ
    - πήγα φροντιστήριο - 'εμαθα ξαφνικά να σχεδιάζω και έμαθα για τις πολλλαπλές αποχρώσεις που μπορεί να έχει μία σκιά , πρωτύτερα απλά τα έβλεπα ως ένα -ένα μαύρο, ένα γκρι ,ένα άσπρο , ένα χάλι μαύρο το δικό μου χαρτί.
    Συνεχίζω να σχεδιάζω ακόμα και τώρα , που τελείωσαν οι εξετάσεις, μου φανήκε ενδιαφέρον - σε ένα σημείο επέδρασε κι ο τρόπος εκμάθησης και το περιβάλλον.

    Τώρα είμαι στο νησί, κάνω όση φωτοσύνθεση μπορώ τώρα που ο ήλιος δεν καίει τόσο όπως είπες κ εσύ.
    Και γνκ, δεν μπορώ να πω οτι βαριέμαι με την ζωή μου , κάτι έχω να κάνω.
    https://www.youtube.com/watch?v=pyFjXaKiJLk
    ( Χθέςας πούμε φτερνιζόμουν όλη την μέρα- στην κυριολεξία, νόμιζα θα πέθαινα από φτάρνισμα όπως η καρικατούρα του αρκά στο " η ζωή μετά")

    Κατα τα άλλα, όλα καλα :) )


    Dε 9έλω τα χέρια μου να χάσω _
    Dε 9α χω χέρια να μου χαϊδέψουν το πρόσωπο
    Dε 9α χέρια να αφήνονται στις αισθήσεις με το νερό
    στην επαφή με την φωτιά
    ν’αγγίζουνε φρούτα
    ν’ανάβουν το λιβάνι
    να ντύνονται με δαχτυλίδια
    να σφίγγουν τις χορδές
    να ερωτοτροπούν με τα γέρικα πλήκτρα του πιάνου
    να βαστάνε τις λύπες
    να τρυπούν τους πόνους
    να μετράν τον πυρετό
    να ξεμπλέκουν τα μαλλιά
    να συλλέγουνε φιλιά
    να θεραπεύουν τις πληγές
    να καθαρίζουν τα έπιπλα
    να υφαίνουν όνειρα
    να πιάνουν τον θερμό αέρα το καλοκαίρι
    βγαλμένα έξω απ ΄το παράθυρο του αυτοκινήτου
    τρέχοντας στην μεγάλη λεωφόρο της ζωής
    να ξεκουράζονται στο στήθος σου
    να τεντώνονται οι φλέβες σου στο μόχ8ο
    να ανοίγουν δρόμο στο σκοτάδι
    να γυρίζουν τις σελίδες στο ατέλειωτο βιβλίο
    να δένουν τα κορδόνια σου όταν εσύ δε μπορείς να σκύψεις
    γιατί κρατάς το βάρος της αγάπης μας
    να αποκαλύπτουν την βαθιά χαρά
    μιάς έντιμης ζεστής χειραψίας
    να σκουπίζουν την απληστία απ ‘ τα χείλη
    να χειροκροτούν στην αρχή του έρωτα
    να μπήγουν τα νύχια στην σάρκα , στο τέλος του.

    Αντί για Χέρια ας χάσω τα Μάτια .
    Την ομορφιά την θυμάμαι .. 9α βλέπω!
    αυτό είναι του ανεστόπουλου.
    { είχα πάρει το συγκεκριμένο βιβλίο, από την συναυλία του - μία από τις τελαυταίες του
    Στην Τεχνόπολις , ακόμα θυμάμαι την ημερομηνία, 11/12 9 2015 }
    https://www.youtube.com/watch?v=c3VBhVTe9k8


    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. ~~μικρό σχόλιο ~~ μπορώ να το επεκτείνω κιι άλλο άμα θες~

      Διαγραφή
  5. χαχαχαχα! Μάλιστα, μάλιστα. Όχι εντάξει, καλό είναι και ως εδώ, δεν βρίσκω απαραίτητο λόγο επέκτασης.. :Ρ
    Μια χαρά σε βρίσκω πάντως, αφού λες και ότι δεν βαριέσαι τη ζωή, είσαι σε καλό δρόμο.
    Απαράδεκτη που έβλεπες τις σκιές ως ένα ενιαίο γκρι πράγμα! :Ρ Οι σκιές είναι που ζωντανεύουν ένα σχέδιο, που του δίνουν όγκο και βάθος. Καλά κάνεις και συνεχίζεις να σχεδιάζεις. Κατατακτήριες για τι? Καλών Τεχνών??

    Τώρα κατάλαβα και τι παίχτηκε με το ποίημα του φίλου.. Όσο για το παιχνίδι, σε λίγο καιρό θ' αρχίσω ν' ανεβάζω κάποια πράγματα και θα σ' ενημερώσω να δεις ό,τι θες. :) Προς το παρόν όμως δεν είναι αρκετά έτοιμο για κάτι τέτοιο, οπότε δεν πιστεύω ότι έχει νόημα.. Λιγάκι υπομονή. :)

    ΑπάντησηΔιαγραφή
    Απαντήσεις
    1. Δεν υπάρχει καλός και καλός δρόμος, ένας είναι ο δρόμος, κι αυτός είναι προς το ντονατσάδικο.
      Ώπα ώπα, σου λέω δεν έχω ξανασχοληθεί με το σχέδιο. Πότε πρόλαβα σε 5μήνες να γίνω ο Ελ γκρέκο, για να πάω να δώσω κ εξετάσεις; Είπαμε έχω θεότρελα όνειρα ώρες ώρες, σκοπεύω όμως κ στην ύπαρξη ρεαλιστικότητας σε αυτά -όταν έχουν.
      Για συντήρηση έργων τέχνης κ αρχ. έλεγα - η ατάκα σκέφτομαι να μπω στην συντήρηση, που είπα στην αρχή αυτό σήμαινε, αλλά έκλεισαν οι πόρτες του λεωφορείου κι δεν πρόλαβα να την ολοκληρώσω. -
      Οοκαίίει.!!✴️

      Διαγραφή
  6. xD ααα, οκ οκ! Πες έτσι να βγάλουμε κανένα νόημα και εμείς :Ρ Δεν ήξερα ότι για συντήρηση έργων τέχνης θέλει να δώσεις και σχέδιο. Λογικό όμως και απ' την άλλη, ναι. Κατάλαβα, κρίμα λοιπόν. Παρ' όλα αυτά, πόρτες κλείνουν, πόρτες ανοίγουν. Ίσως προλάβεις την επόμενη, δεν ξέρεις πώς θα ρθουν τα πράγματα.

    ΑπάντησηΔιαγραφή
  7. Κάπου σ'έχασα, τί παίζει με τις πόρτες, τί ξέρεις που δε το ξέρω χΡ

    ΑπάντησηΔιαγραφή