Κυριακή, 25 Μαρτίου 2018

Τις μέρες που πεινάσαμε από ύπαρξη

Δεν έπρεπε να κάνεις τίποτα για το καλό μου.
Δεν έχω τίποτα που να το θεωρώ δικό μου εκτός από αυτό.
Και είναι αυτό που με βοηθά να γνωρίσω τον εαυτό μου.
Ανοίγω τις πόρτες για να σπάσω τα όρια του ατόμου.

Θέλω να μετρήσω τα σκαλοπάτια,
θέλω να γράψω κάτι που να σ'αρέσει,
θέλω να μου πεις ότι σου άρεσε.
~~~~~                                                                                                                    ~~~~~~~
Τις μέρες που πεινάσαμε για ύπαρξη
δώσαμε ελπίδα στις ψευδαισθήσεις μας
να αναπαυτούν για μερικό καιρό.
Τις κάναμε κοτσιδάκια και κραγιόν
Μα τώρα γλύφω ξανά τις σχισμές στα χέρια
μου
και ξεφλουδίζω την ροδαλή επιδερμίδα του
προσώπου μου
Δεν χρειάζομαι, δεν χρειάζεται
μα το σώμα άλλα ζητά
Και παλί ξανά , θα μπω στην ζώνη της γάζας
και τα ματωμένα άκρα δεν θα απορρέουν
θαλασσινό νερό
μα μόνο αλάτι-άνοστο- θα καίει χωρίς λόγο τις
πληγές μου .
Και ατρόφησα από ύπαρξη , και εξίσωσα την
 δικιά μου εις την ν - αν ποτέ υπάρξει
μαθηματικός τύπος να με βγάλει απόδω.. ¿help?
λίνα βέιν. 
~~~~~~                                                                                                             ~~~~~~~~

(Πάντα θα φοβάμαι περισσότερο αυτά που πραγματικά θέλω.

    Στη μέση στέκεται η απουσία)
κι είναι η μόνη μαρτυρία πως ό,τι αγάπησα θα μείνει για πάντα στην ιστορία.
Τα αγγίζω όλα κι όμως τίποτα δεν πιάνω.
Ζωγραφίζω με κάρβουνα πάνω στο πιάνο
γιατί μονάχα ό,τι κάηκε μπορεί να αποτυπώσει τις σκέψεις μου.
Έχω μία τετραδιάστατη ιδέα.
Δε χωράει σε κανένα φιλμ, 
σε κανέναν καμβά,
σε καμιά παρτιτούρα.

Χωράει σε εμένα και σε εσένα.
Γαμώ την αισθητική σας.
Ασχήμια είναι οι πόρτες ασφαλείας και τα σιδερωμένα πουκάμισα.
Να ξέρεις πριν φύγω
άφησα πίσω δανεισμένες ομπρέλες από κορίτσια που δεν άγγιξα ποτέ
και χάρτινα καραβάκια σε κουτιά από τσιγάρα.
Έπρεπε να κάνουμε γαργάρα τη σιωπή
μπας και περάσει ο πονόλαιμος
Είναι πόλεμος τα σιδεράκια στα δόντια του φερμουάρ
Κανείς δεν παραβίασε τα σύνορα
κι όμως τα σύνορα παραβιάσανε πολλούς.
Συγγνώμη κύριε ανακριτά
αλλά αν ήθελα να μιλήσω θα έπαιρνα τηλέφωνο κάποιον φίλο μου.
. Phonotribe .

Δεν είναι φτιαγμένο για να αρέσει.
Αρχίζει και τελειώνει με αυτό.
Ό,τι πιο αισιόδοξο μπορούσα να σκεφτώ.

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου