Τετάρτη, 7 Φεβρουαρίου 2018

οι Τελευταίοι

Ετούτη τη φορά, καθώς η μάχη θα καθόριζε για πάντα τη ζωή μας, προσπαθήσαμε να τα προβλέψουμε όλα - στρατηγική και ταχτική, τις εφεδρείες, τις πιθανές κινήσεις του εχθρού, τη διαμόρφωση του εδάφους, ακόμα και τις καιρικές συνθήκες, όλα προσεχτικά μελετημένα
και, σχεδόν, ευνοϊκά. Κι όμως ηττηθήκαμε! Τι έφταιξε; Τι μας διέφυγε; Πού ήτανε το λάθος; Προσβολές που κάναμε τάχα πως δεν τις καταλάβαμε μεγάλες αποφάσεις τη νύχτα, που τις έθαψε σε λίγο ο ύπνος, ένας τυφλός εγωισμός όταν χρειάζονταν λίγη κατανόηση ή μια ηλίθια συχώρεση όταν έπρεπε να τους πιάσεις απ' το λαιμό. Μεγάλα λόγια που φωνάξαμε στους δρόμους μικρές αλήθειες που αποσιωπήσαμε στον εαυτό μας - χιλιάδες ήττες μέσα μας, αναίμαχτες, αόριστες, ασήμαντες σαν ένα κοπάδι ποντίκια που ροκανίζουν χρόνια στο υπόγειο γκρεμίζοντας, άξαφνα, την πρόσοψη ενός σπιτιού που μέχρι χτες υψώνονταν γεμάτο δύναμη και φώτα και όνειρα και χορούς - κι ανεξόφλητα χρέη.

"Οι Τελευταίοι" (1966-ΚΕΔΡΟΣ). 


__"Αποτυχίες, συμβιβασμοί, αλκοόλ, χειρόγραφα σκισμένα,
πράξεις ηρωισμού στη φαντασία μου, αφήνοντας σαν
τον αυνανισμό, μια αίσθηση
ταπεινωμένου αντρισμού, λαχεία που πέφτουν στις ονειροπολήσεις μου,
ο χρόνος κι η φιλοδοξία που σαν σκυλιά μοιράζονται τα κόκαλά μου
κι άλλοτε μια λύσσα να εξευτελιστείς για να ξεχάσεις
όλα όσα δεν έγιναν ή μήπως υπομείνεις
αυτά που είναι να γίνουν. Κι η ποίηση; Η ποίηση - ένας τρόπος
για να πεθαίνεις όλο και πιο δύσκολα κάθε μέρα..." 

Τ.Λ.

1 σχόλιο:

  1. "enas tropos gia na pethaineis olo kai pio duskola kathe mera.." // alla autes oi tzoures stigmiaias lutrwseis sou thumizoun oti eisai zwntanos sto telos ths meras

    ΑπάντησηΔιαγραφή